Een reis naar Münster begint het best op de plek waar de stad tot op de dag van vandaag het gezelligst is. Daar waar een levendige drukte samengaat met architectuur vol geschiedenis: bij de arcades van de Prinzipalmarkt. Hier lachen vrienden aan de tafeltjes van de cafés. Marktbezoekers kruisen het pad van studenten. Fietsers zoeven over de kasseien. Boven hen rijst de gotische gevel van het historische stadhuis op. Deze herinnert eraan dat gemeenschap overal kan ontstaan. Soms onderhandelen vorsten en gezanten er zelfs jarenlang over, totdat ze uiteindelijk vrede sluiten.
Sinds 2015 draagt het stadhuis, samen met het stadhuis van Osnabrück, als onderdeel van de locaties van de Vrede van Westfalen het Europees Erfgoedlabel. In de Vredeszaal van het gotische gebouw komt deze veelomvattende geschiedenis op verrassend persoonlijke wijze tot uiting: de gebeeldhouwde houten lambrisering, de portretten van ambassadeurs en heersers, de open haard met de gevelfiguur van Justitia met zwaard en weegschaal. Hier ontvouwt zich een plek waar mensen bij elkaar zaten, ruzie maakten, wachtten en uiteindelijk naar elkaar luisterden. Naast de open haard toont een kopergravure, gemaakt naar een schilderij van Gerard ter Borch, de scène van 15 mei 1648, toen hier de gezanten van de Spaanse koning Filips IV en de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden plechtig de Spaans-Nederlandse Vrede bezwoeren.
Wie hier voor staat, kan zich met een beetje fantasie onder de delegaties mengen. Tijdens een korte gedachtenreis wordt duidelijk hoeveel hoop er in dit gebaar schuilging. De Vrede van Westfalen maakte in 1648 een einde aan de Dertigjarige Oorlog in het Heilige Roomse Rijk en aan de Tachtigjarige Oorlog tussen Spanje en de Nederlanden. Münster en Osnabrück werden daardoor jarenlang Europese ontmoetingsplaatsen: gezanten, boodschappers, geestelijken en hovelingen kwamen uit vele gebieden en geloofsrichtingen bijeen. De definitieve vredesovereenkomst van 24 oktober 1648 werd weliswaar niet in de Vredeszaal ondertekend, maar het stadhuis van Münster was een centrale maatschappelijke en diplomatieke plek voor de onderhandelingen. Het Europees Erfgoedlabel erkent deze geschiedenis als symbool voor religieuze tolerantie, wederzijds begrip en de ontwikkeling van een Europese vredesorde.
Raadskamer en burgerzaal
Ook architectonisch vertelt het stadhuis een verhaal van samenleven. Het ontstond vanaf het midden van de 14e eeuw als gotisch burgerhuis en was duidelijk ingedeeld: in de achterste raadszaal kwam de raad bijeen, in de voorste burgerzaal kwam de stadsgemeenschap samen. Later vulden de vijf ronde pilaren van de booghal de gevel aan de kant van de Prinzipalmarkt aan. Er ontstond een open doorgang die het stadhuis met het straatleven verbond. Zelfs de vredesvlag, die de raad in 1649 liet maken om de vredesverdragen bekend te maken, getuigt in de burgerzaal van begrip. Daarop is een witte duif afgebeeld met een groene tak in de snavel, de gouden keizerkroon van Habsburg, uitgestrekte handen met palmtakken en het stadswapen van Münster.